قایق خرد

شب فراق که داند که تا سحر چند استمگر کسی که به زندان عشق دربند استگرفتم از غم دل راه بوستان گیرمکدام سرو به بالای دوست مانند استقسم به جان تو گفتن طریق عزت نیستبه خاک پای تو وان هم عظیم سوگند استبیا که بر سر کویت بساط چهرهٔ ماستبه جای خاک که در زیر پایت افکندهستخیال روی تو بیخ امید بنشاندهستبلای عشق تو بنیاد صبر برکندهست...

لابد دوستت دارم هنوزکه هنوزلاکِ پوست پیازی می زنمو هر روزساعتها به ناخن هایم خیره می شوم وگریه می کنملابد دوستت دارم هنوزکه هنوزرژِ بیست و چهار ساعته می خرمو فروشنده بِرَندِ مقاوم تری پیشنهاد می دهد وگریه می کنملابد دو ستت دارم هنوزکه هنوز….فکر می کنم از هزار و صد نسخه ی این شعریک نسخه را تو به خانه می بریو تو تنها تو می فهمیچند جای این شعر،خط خورده است....

خاص ترین لحظه سال نزدیک است....کاش این دیوارها ....فاصله ها....نبود.....و من این لحظات روی برای خاص ترینم در دنیا.....خاص و سوپرایز ....یک ساله منتظر رسیدن این لحظه ام....میخوام اولین نفری باشم که در اولین ساعات بهش تبریک میگم....و ای کاش......آرزومه خدا میدونه.........

سلام رهگذر!!! ممنونم گاهی به وبلاک کوچک و تنهای من سر می زنی و باهام همنوا می شی ..دیدار تو از نوشته هام و نظرت منو شاد می کنه ...ممنونم دوست خوب من!!!! ...

خوش به حالت باران ! به تو نیز حسودیم می شود.. می دانی چرا؟ آخر دیروز که سراغ عشقم را گرفتم و دلم برای خیلی ... خیلی تنگ شده بود می دانی چه گفت ؟!!!!! می گفت از بس محو باران شده بودم تو را فراموش کردم ...!!!! فهیمیدم خواسته یا ناخواسته تو را به من ترجیح داده است ... تو اورا مشغول خودت کردی و اینقدر او را ازخود بی خود کردی که مرا ...عشقش را یادش رفت... دیشب تا صبح از آمدنت خوشحال بودم ولی بسیار حسادت کردم...بیا ...ببار ...بزن بر کوی و برزن اما..... یادت باشد هیچ گاه ...هر گز ...عشقم را از من نگیر ... زیرا تو نمی دانی من بدون او میمیرم ....از حسادت نابود می شوم....خودش هم می داند ... ولی نمی دانم چرا محو تو شد و مرا از یاد برد....پس ببار و بیا و بریز بر من و عشقم ...اما جای مرا برایش پر نکن ......

همه چی برای تو.... حرفاهایم..دردهایم..بغضهای فشرده در گلویم.. تنهایی شبانه ام...چشمان همیشه در انتظار تو ام.. قلب بی قرار و نا آرامم..نفسهای بی رمقم ...حق حق گریه های گره خورده با ناله هایم .. راه رفتنهای زیر باران بدون توام...هم صداهم نوا با گریه آسمانم همه و همه برای توست ... خدا می داند و دلم ...که چقدر بی تو ضعیفم .... بی تو توانایی انجام هیچ کاری را ندارم .... چرا من لحظه ای بدون یاد و خاطره اتآرام نمی گیرم چه کردی با دلم که بی تو مدام تنگ است و نگران... کاش باز هم بدانی که بیش از پیش عاشقترینتم و جز این دگر مرا کاری نیست ...راهی نیست .... ...

بازم دلم داره هواتو توذهنم دارم فقط نگاتو مگه میشه ازت چشم بردارم یا که نخام بشنوم صداتو از وقتی شدی دلو جون من دیگه شدی همه وجود من خدا همیشه همراهت ای تو یارم بدان تازنده ام دوستت دارم...

می توانم تو را هی بسازم ، هی خرابت کنم بچه گانه بین یک پازل سخت گیجم ، بسکه گم می شوی این میانه هر چه می گردمت مبهمی باز ، هر چه دنبال تو می دوم آه باز با دست خالی نشستم ؛ گوشه ای له شدم کنج خانه قانع ام می کنی تا بمانم ، دور و تنها بمانم همیشه چشم هایم پر از بغض و غیظ اند ، مثل لجبازی کودکانه زندگی باید اینگونه باشد ! تا که جذاب و شیرین بماند دور مانده همیشه عزیز است ... آخ ! اما نه در این زمانه هیچ کس را نداری تو بی من ، تا که گرمای دست تو باشد هیچ کس را ندارم به جز تو ، تا ببوسد مرا عاشقانه کاش می شد کنارت...

من تو را آسان نیاوردم بدست ای از عشق پاک من همیشه مست من تو را اسان نیاوردم به دست بارها این کودک احساس من زیر باران های اشک من نشست من تو را اسان نیاوردم به دست در دل اتش نشستن کار اسانی نبود راه را بر اشک بستن کار اسانی نبود با غروری هم قدو بالای اسمان بارها در خود شکستن کار اسانی نبود بارها این دل به جرم عاشقی زیر سنگینیه بار غم شکست من تو را اسان نیاوردم به دست در بدست اوردنت بردباری ها شده بی قراری ها شده ، شب زنده داری ها شده در بدست اوردنت پایداری ها شده با ظلم و جر روزگار سازگاری ها شده ای از عشق پاک من همیشه مست من تو را اسان نیاوردم به دست من تو...